ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో పయనించే ప్రతి సాధకుడికి, జ్ఞానాన్ని అన్వేషించే ప్రతి సామాన్యుడికి ఎదురయ్యే అతిపెద్ద సమస్య ఒకటుంది. అది.. మనకు వచ్చే సందేహాలను ఎవరిని అడగాలి? ఎలా అడగాలి? అసలు సమాధానం చెప్పే వ్యక్తికి ఉండాల్సిన అర్హతలు ఏమిటి? ఒక గొప్ప సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలంటే, గురువుకు మరియు శిష్యుడికి మధ్య ఎలాంటి బంధం ఉండాలి?
రామ్తా మీడియా (Ramthamedia) పాఠకుల కోసం ప్రత్యేకంగా అందిస్తున్న యోగవాసిష్ఠం సిరీస్లో, ఈ రోజు “ప్రశ్న – సమాధానం” అనే అత్యంత కీలకమైన ఘట్టాన్ని విశ్లేషించుకుందాం. వశిష్ఠ మహర్షి శ్రీరామచంద్రుడికి, జ్ఞాన సాధనలో ‘ప్రశ్నించే విధానం’ గురించి, ఆత్మ విచారణలో గురుశిష్యుల పాత్ర గురించి చేసిన అద్భుతమైన బోధనను అత్యంత సులభమైన, ఆచరణాత్మకమైన భాషలో ఇప్పుడు తెలుసుకుందాం.
ఎవరిని ప్రశ్నించాలి? ఎవరిని ప్రశ్నించకూడదు?
మనం ఒక కొత్త వస్తువు కొనాలంటే మార్కెట్లో నిపుణులను అడుగుతాం. అలాగే జీవిత సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలంటే ఎవరిని అడగాలి? ఈ విషయంపై వశిష్ఠుడు స్పష్టమైన మార్గనిర్దేశం చేశాడు.
- తత్త్వజ్ఞుడు కాని వానిని (అంటే అసలైన సత్యం తెలియని వాడిని) ఆత్మ విషయమై ఎన్నడూ ప్రశ్నించకూడదు.
- సత్యవస్తువగు ఆత్మను స్వయంగా గ్రహించని వానిని, అలాగే సరైన గురువు వద్ద ఉపదేశము లేని వానిని ఆత్మ గురించి ప్రశ్నిస్తే ఎలాంటి ప్రయోజనం ఉండదు.
- అదేవిధంగా, “ఇతడు గొప్ప తత్త్వవేత్త.. ఆత్మ విషయమై నాకంటే కూడా అధికంగా ఎరిగినవాడు (తెలిసినవాడు)” అని స్పష్టంగా తెలిసి కూడా అతనితో సంభాషించకుండా ఉండటం సరికాదు.
- అట్టి జ్ఞాని ఏది చెబుతున్నాడో అది శ్రద్ధగా గ్రహించకుండా, కేవలం పనికిమాలిన పిడివాదాలతో జ్ఞానవస్తువును (సత్యాన్ని) తిరస్కరించేవారు.. మా ఉద్దేశంలో వృథా వ్యాసంగపరులు (టైమ్ పాస్ చేసేవారు) మాత్రమే అని మహర్షి తేల్చిచెప్పాడు.
ప్రశ్నించువాడు (పృచ్ఛకుడు) ఎలా ఉండాలి? వాడి లక్షణాలు ఏమిటి?
ఒక సందేహం వచ్చిన వెంటనే ఎదుటివారిని అడిగేయడం కాదు, ప్రశ్నించేవాడికి ఒక పద్ధతి, ఒక సంస్కారం ఉండాలని వశిష్ఠుడు వివరించాడు.
- ముందుగా అంచనా వేయాలి: మనం ఒక ప్రశ్న అడిగే ముందు, మనం ఎవరినైతే ప్రశ్నిస్తున్నామో ఆ వ్యక్తి యొక్క జ్ఞాన, విజ్ఞాన స్థితులను (వారికి ఎంతవరకు తెలుసు అనే విషయాన్ని) ముందుగానే చక్కగా గ్రహించి ఉండాలి.
- నిర్ణయించుకున్నాకే అడగాలి: “ఇతడు ఇట్టి విషయమై పండితుడు, ఇతనికి ఈ విషయం తెలుసు” అని మనకు మనం నిర్ణయించుకున్న తర్వాత మాత్రమే వారిని ప్రశ్నించాలి.
- అనుకూలమైన ప్రశ్న: ఎట్టి అనుకూలమైన ప్రశ్న వేయడం చేత అతనిలోని వాస్తవమైన అభిప్రాయం మనకు లభిస్తుందో, ఆ విషయాన్ని ముందే గ్రహించి సరైన పద్ధతిలో అడగాలి.
- లక్ష్యం జ్ఞానమే కావాలి: కేవలం ఆత్మజ్ఞాన జిజ్ఞాసతో (తెలుసుకోవాలనే కోరికతో) మాత్రమే ప్రశ్నించాలి కానీ, “నీవు మూర్ఖుడవు, నీకేమీ తెలియదు” అని ఎదుటివారిని నిరూపించడానికి, వారిని తక్కువ చేయడానికి ఎన్నడూ ప్రశ్నించరాదు.
- తెలియకపోతే వదిలేయాలి: ఒకవేళ మనం అడిగిన వ్యక్తికి ఆ విషయం తెలియదని భావించినప్పుడు, వారితో వాదనకు దిగకుండా, మనకు కావలసిన ఆత్మ సమాచారం లభించే మరొక వ్యక్తి కోసం అన్వేషించడం చేత మన కాలం సద్వినియోగం అవుతుంది.
- అహంకారం వద్దు: “మనలోని అహంకార మమకారములే ఇతరుల దోషములను ఎంచుటకు (తప్పులు పట్టడానికి) ప్రేరేపిస్తాయి” అనే అత్యంత సూక్ష్మమైన సైకలాజికల్ విషయాన్ని మనం ఎన్నడూ మరువరాదు.
- మూర్ఖత్వం వద్దు: ఏమీ తెలియని అజ్ఞుడైన వానిని ప్రశ్నించి, వాడు చెప్పిన తప్పుడు సమాధానంతో ఆత్మ విచార విషయమై దురభిప్రాయాలు సమకూర్చుకుని, తద్వారా అసలైన ఉత్తమ జ్ఞానాన్ని తిరస్కరించేవాడు మా దృష్టిలో ‘మూర్ఖుడు’ మాత్రమే. అటువంటివాడు పరమార్థ జ్ఞానాన్ని జీవితంలో ఎట్లా పొందుతాడు? పొందలేడు అని వశిష్ఠుడు స్పష్టం చేశాడు.
సమాధానమిచ్చేవాడు (గురువు) ఎలా ఉండాలి?
శిష్యుడు అడగగానే వెంటనే సమాధానం చెప్పేయడం సరైన గురువు లక్షణం కాదు. ఆన్సర్ ఇచ్చేముందు గురువు కూడా కొన్ని విషయాలను పరిగణనలోకి తీసుకోవాలని మహర్షి సూచించాడు.
- పూర్వాపరాలు గ్రహించాలి: “నన్ను ప్రశ్నిస్తున్న ఇతడి పూర్వాపరములు ఏమిటి? ఇతని బ్యాక్ గ్రౌండ్ ఏమిటి? ఇతని మనోదోషములు ఎటువంటివి?” అని గురువు విశ్లేషించుకోవాలి.
- ఉద్దేశం పసిగట్టాలి: వీడు ఏ ఉద్దేశంతో, ఏమి కోరి నన్ను ప్రశ్నిస్తున్నాడు? అని గమనించాలి.
- ఎలా చెబితే అర్థమవుతుంది?: ఏ విధమైన వాక్యాలు, దృష్టాంతములు (ఉదాహరణలు) చెప్పడం ద్వారా ఇతడు ఉద్వేగరహితునిగా మారి, సత్యోన్ముఖునిగా (సత్యం వైపు నడిచేవాడిగా) అవుతాడు అని ఆలోచించాలి.
- సామర్థ్యం చూడాలి: ఇతని అవధారణ సామర్థ్యం (వినే ఓపిక, గ్రహించే శక్తి) ఎట్టిది? ఇతడు అనిందితములైన (నిందించడానికి వీలుకాని) స్థిరమైన నిర్ణయాలు కలవాడేనా? నూతనమైన, ఉన్నతమైన సత్యాన్ని అంగీకరించి, ఆకళింపు చేసుకోగలడా (అర్థం చేసుకోగలడా)? అని వితర్కించుకుని (ఆలోచించుకుని), అప్పుడు మాత్రమే ఆ ప్రశ్నించేవానికి తగినట్లుగా సమాధానం ఇవ్వాలి.
- చెవిటివాని ముందు శంఖం ఊదొద్దు: పశు స్వభావుడగు అధమునకు (మూర్ఖుడికి) ఏమీ చెప్పకపోవటమే చాలా మంచిది. ప్రశ్నించేవాని సామర్థ్యం ఏంటో విచారించకుండా ఉపదేశం ఇవ్వటం అనేది.. చెవిటివాని ముందు శంఖం పూరించటం (ఊదటం) వంటిదే కాకుండా, అది అతనిని మరింత తికమక పరచటమే అవుతుందని వశిష్ఠుడు ఒక అద్భుతమైన సామెతతో వివరించాడు.
వశిష్ఠుడు – శ్రీరాముడు: ఒక ఆదర్శ గురుశిష్య బంధం
ఈ నియమాలన్నీ చెప్పిన తర్వాత, శ్రీరాముడికి మరియు తనకు మధ్య ఉన్న గొప్ప బంధాన్ని వశిష్ఠుడు సభలో ఇలా వివరించాడు.
“ఓ రామచంద్రా! నీవు గొప్ప సద్గుణశీలివి. కేవలం ఒక సంఘటన వల్ల కాకుండా, స్వచ్ఛమైన సాత్విక వైరాగ్యాన్ని ఆశ్రయించినవాడవు. సద్గుణ పక్షపాతివి. అట్టి పవిత్రమైన నీవు నన్ను ప్రశ్నిస్తున్నావు. ఇక నా విషయానికి వస్తే, నేను సాక్షాత్తూ ఆ బ్రహ్మదేవునిచే ‘బోధ’ కొరకు ప్రత్యేకంగా నిర్ణయించబడినవాడను. లోక కళ్యాణము మాత్రమే నా శిష్యుల నుండి ప్రతిఫలంగా కోరుకొనేవాడిని. కాబట్టి, సద్గుణాలున్న నీవు, స్వార్థం లేని నేను కలుసుకున్న మన ఇద్దరి ఈ గురు-శిష్య సంయోగం అత్యంత మధురమే కానున్నది” అని ఆశీర్వదించాడు.
గురువుపై విశ్వాసం ఎందుకు ముఖ్యం?
ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో గురువు చెప్పిన మాటను శిష్యుడు ఎందుకు నమ్మాలి? గురువుపై ఎందుకు సంపూర్ణ విశ్వాసం ఉంచాలో వశిష్ఠ మహర్షి ఎంతో లాజికల్గా వివరించాడు.
“ఓ రాఘవా! నీవు శబ్దార్థ జ్ఞానమునందు (పదాలు, వాటి అర్థాలు తెలుసుకోవడంలో) మహా నిపుణుడవు. ఇకముందు నేను చెప్పబోవు దానిని ‘ఇది మా గురువు గారి అనుభవపూర్వకమగు తత్త్వము’ అను భావన, గౌరవం, ఉత్తమ విశ్వాసము నీ మనస్సులో కలిగి ఉండుము.
ఎందుకంటావా? మేము అనేక సంవత్సరాల పాటు అహోరాత్రులు సత్యము కొరకు అన్వేషించాం. తీవ్రమైన తపో-ధ్యానాదులచే మా మనస్సును పూర్తి స్థాయిలో పరిపక్వం చేసుకుని ఆపై మాత్రమే శాస్త్ర విషయాలను పరిశీలించాం. అనేకమంది ఉత్తమ జ్ఞానులతో కలిసి, దీర్ఘకాలం పాటు విచారణ చేశాం. ఆ తర్వాతే ‘సత్యము ఇది’ అనే ఒక తుది నిర్ణయానికి వచ్చాం.
అందుచేత మా వాక్యములపై కొంత విశ్వాసము కలిగి ఉండటం ఉచితమే కదా! (న్యాయమే కదా!). అప్పుడే దీనికి ఒక ఉత్కృష్టమైన ప్రయోజనం ఉంటుందని నా అభిప్రాయం.
వైద్యుని ఉదాహరణ: ఎలాగైతే విశ్వాసం లేని వైద్యుని వద్ద రోగికి ఉపశమనం (నయం కావడం) కష్టమవుతుందో.. అట్లే గురువుపై విశ్వాసం లేని చోట విద్యపై అవగాహన ఏర్పడటం అసాధ్యం అని వశిష్ఠుడు అత్యంత ప్రాక్టికల్ ఉదాహరణతో రాముడిని సన్నద్ధం చేశాడు.
శుభ్రమైన వస్త్రానికి రంగు సులభంగా అంటుతుంది!
శ్రీరాముని మానసిక స్థితిని, అతని పరిపక్వతను వశిష్ఠుడు ఎంతగానో కొనియాడాడు.
“నాయనా రామా! నీవు మహామతివి (గొప్ప బుద్ధి కలవాడివి). ఎలాంటి బాహ్య కష్టాలు లేకుండానే అకారణ విరక్తుడవు అయ్యావు. కేవలం నీ స్వవిచారణచే (నీ అంతట నీవే ఆలోచించి) జీవుల ‘గతి’ని (పరిస్థితిని) స్పష్టంగా గ్రహించినవాడవు. ఈ ‘జీవితము’ అనబడు దానిని, ఇందులోని జన్మ-మృత్యు-జరా (ముసలితనం)-దుఃఖాది సమస్త దోషములతో సహా సమగ్రంగా (పూర్తిగా) చూస్తున్నావు. నీవంటి శిష్యుడు లభించటం కూడా మాకు ఎంతో సంతోషకరమైన విషయమే.
శుభ్రమైన వస్త్రమునకు స్వల్ప ప్రయత్నంతో (చాలా తక్కువ కష్టంతోనే) రంగు చక్కగా అంటుకుంటుంది కదా! (మురికి బట్టకు రంగు అంటదు). అట్లే ఈ నా బోధ అత్యంత సులభంగా నీయందు ప్రవేశించి అంకితము, సుస్థిరము, పవిత్రము కాగలదని నేను భావిస్తున్నాను.
నీవు నిన్నటి రోజు సభలో పలికిన దానిని బట్టి, ‘ఈ రాముని బుద్ధి పరమార్థ విచారణ సలుపుటలో ఎంతో ఏకాగ్రత, సమర్థత కలిగియున్నది’ అని ఇక్కడ ఉన్న మేము, మునులందరము ఏకగ్రీవంగా నిశ్చయం చేశాం. సూర్యకాంతి స్వచ్ఛమైన నిర్మల జలంలోకి సులభంగా ప్రవేశించునట్లు, నేను ప్రతిపాదించబోయే తత్త్వార్థము అకృత్రిమంగా (స్వభావ సిద్ధంగా), సుందరంగా నీ హృదయములోనికి ప్రవేశించును గాక!.
నేను చెప్పబోయేదంతా బహు యత్నపూర్వకంగా (ఎంతో శ్రద్ధతో) గ్రహించాలి సుమా!. అట్లు విని, విచారించి, ఆపై నీవు ఎట్లు నిర్ణయించుకుంటావో అట్లే ఆచరించవచ్చు అని రాముడికి పూర్తి స్వేచ్ఛను ఇచ్చాడు.
ప్రశ్నలు ఎలా అడగాలి? మనస్సు అనే కోతితో జాగ్రత్త!
విచారణ సమయంలో ప్రశ్నలు ఎలా ఉండాలో వశిష్ఠుడు స్పష్టమైన గైడ్లైన్స్ ఇచ్చాడు.
“రామా! ఆయా సందర్భాలలో నీకు సందేహాలు వస్తే తప్పకుండా ప్రశ్నించవచ్చు. అయితే ఆ ప్రశ్నలు కేవలం నీ అనుమాన నివృత్తి కొరకు, ఆత్మజ్ఞాన సముపార్జనయే లక్ష్యముగా కలిగి ఉండి ప్రశ్నించాలి. వ్యర్థమైన ప్రశ్నలు వేయకుండెదవు గాక!.
ఇలా ఎందుకంటున్నా నంటావా? చంచలమైన ఈ ‘మనస్సు’ అనేది ఒక కోతి లాంటిది. అది యథేచ్ఛగా ఈ సంసారారణ్యంలో (సంసారం అనే అడవిలో) సంచరిస్తోంది. అట్టి మనస్సును ముందు శుద్ధ పరచుకోవాలి. లేకుంటే, మనలోని ‘సంసార దృష్టియే’ పెత్తనం చలాయిస్తూ, మనస్సును అల్పత్వం వైపుగా (చిల్లర విషయాల వైపుగా) ప్రసరింపచేస్తూ ఉంటుంది.
అందుచేత నీ ప్రశ్నలు అల్ప లక్ష్యములు కలిగి ఉండే అవకాశమున్నది. కనుక యత్నపూర్వకంగా నీ మనస్సును కంట్రోల్ చేసుకుని పరమార్థ తత్త్వమునే వినాలి. మహత్తరమైన ఆశయము కలవాడవై ఆత్మయొక్క స్వరూప, స్వభావములు ఎరుగుటకై (తెలుసుకోవడానికే) ప్రశ్నించెదవు గాక!” అని వశిష్ఠుడు మార్గనిర్దేశం చేశాడు.
మానవాళికి వశిష్ఠుని ఆచరణాత్మక సందేశం (సత్సంగం)
చివరగా సభలోని వారిని మరియు సర్వ మానవాళిని ఉద్దేశించి వశిష్ఠ మహర్షి ఈ విధంగా బోధించాడు.
“ఓ మానవులారా! ఈ ‘ఆత్మ విచారణ’ వినటానికి మీరంతా సిద్ధపడుచున్నారు కదా!. అవివేకం చేత, కేవలం అజ్ఞత్వ కారణంగా (అజ్ఞానం వల్ల) అసత్ వ్యవహారములతో (చెడు పనులతో, వ్యర్థమైన విషయాలతో) క్షణక్షణం ‘సంసర్గము’ (కనెక్షన్/సాంగత్యం) ఏర్పడటం ఈ సంసారము యొక్క ముఖ్య లక్షణం. ముందు అట్టి సంసర్గమును క్షీణపరచుకోండి (తగ్గించుకోండి).
నిజంగా ఆత్మోన్నతి సాధించాలనుకునేవారు ఉత్తమ సాధుపుంగవులకై (జ్ఞానులకై) వెతకాలి. వారిని గుర్తించి వారితో జ్ఞాన విచారణ చెయ్యాలి. అప్పుడు ఏది సత్యమో, ఏది అసత్యమో మీరే స్వయంగా, సుస్పష్టంగా తెలుసుకోగలరు.
దీనికోసం నిరంతరం సాధన పూనండి. నిరంతర సాధుసంగం (మంచి వారితో స్నేహం) ఆశ్రయించే వారికి అప్రయత్నంగానే వివేకము ఉదయించి వికసిస్తోంది. అట్టి వివేక వృక్షము యొక్క మధుర ఫలములోని రసమే ‘మోక్షము’ అని చెప్పబడుతోంది” అని తెలుపుతూ వశిష్ఠుడు ఈ ప్రశ్న-సమాధాన ఘట్టాన్ని అద్భుతంగా ముగించాడు
