అపరిమితమైన పరబ్రహ్మం నుంచి పరిమితుడైన జీవుడు ఎలా పుట్టాడనే ప్రశ్నకు సమాధానం మనోభ్రాంతిలోనే ఉంది. మహాసముద్రంలో పుట్టే కెరటం నీటికంటే వేరు కానట్లే, పరమాత్మ చైతన్యంలో ఉదయించిన జీవభావన కూడా బ్రహ్మస్వరూపమే. ఆత్మ దర్శన లోపం వల్ల ఏర్పడిన అవిద్య తొలగినప్పుడు, జీవుడే సాక్షాత్తూ శాశ్వత పరబ్రహ్మమని యోగవాశిష్టం స్పష్టం చేస్తోంది.
జీవితంలో ఒక్కోసారి అంతా ఉన్నా ఏదో తెలియని వెలితి, నిస్సహాయత, ఒంటరితనం మనల్ని తీవ్రంగా కుంగదీస్తాయి. సమస్త సృష్టికి మూలమైన అపరిమిత శక్తి మనలోనే ఉందని తెలిసినా, దైనందిన జీవితంలో ఎందుకు ఇంత బలహీనులుగా, బంధితులుగా జీవిస్తున్నామన్న సందేహం ప్రతి సాధకుడి హృదయంలోనూ ఏదో ఒక సందర్భంలో రగులుతుంది.
ఒకవైపు అపరిమితమైన పరమాత్మ తత్వం, మరొకవైపు క్షణక్షణమూ భయాలతో, కోరికలతో కొట్టుమిట్టాడే మానవ జీవితం — ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న అంతరాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి? సత్యమైన ఆత్మ చైతన్యం ఉన్నప్పటికీ, ఈ దుఃఖమయమైన అజ్ఞాన స్థితి ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందనే మౌలిక ప్రశ్న మనుషులను తరతరాలుగా వేధిస్తూనే ఉంది.
సరిగ్గా ఇటువంటి మౌలికమైన తాత్విక సంక్షోభమే శ్రీరాముడిని కలచివేసింది. అనంతమైన, కళంకం లేని పరబ్రహ్మం నుంచి సంసార చక్రంలో చిక్కుకుని తపించే ‘జీవుడు’ అనే భావన ఎలా ఉద్భవించిందో బోధించమని ఆయన వశిష్ఠ మహర్షిని ప్రార్థించాడు. ఆ దివ్య సంభాషణలో వికసించిన పరమ సత్యాల సమాహారమే ఈ అధ్యాయం.
అనంత చైతన్యంలో మొదటి తరంగం
మహారాజసభలో వశిష్ఠుల వారి స్వరం ప్రశాంత గంభీర నాదంలా ప్రతిధ్వనించింది. ఆ మాటల్లోని స్పష్టత అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి హృదయాలను తాకుతోంది. పరబ్రహ్మ తత్వాన్ని వర్ణిస్తూ మహర్షి నేరుగా బోధనలోకి అడుగుపెట్టారు.
సభా మండపమంతా గాఢమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. మహర్షుల దివ్య తేజస్సు సభను వెలిగిస్తుండగా, శ్రీరాముడు రెప్పవాల్చకుండా ఆ ముఖారవిందాన్నే చూస్తున్నాడు.
శ్రీరాముడు ఏకాగ్రతతో వింటుండగా, సృష్టి ఆరంభంలో చైతన్య సాగరంలో సంభవించిన సూక్ష్మ పరిణామాన్ని మహర్షి విశదీకరించసాగారు. నిర్మలమైన జలరాశిలో హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద కెరటం లేచినట్లుగా పరమాత్మ నుండి మొదటి సంకల్పం ఉద్భవించింది.
ఆ నిశ్చలమైన చిదాకాశంలో ఎటువంటి కదలికలూ లేని సమయంలో, కేవలం సత్-స్వరూపమైన ఒకే ఒక తత్వం మాత్రమే ప్రకాశిస్తూ ఉండేదని మహర్షి వివరించడం ప్రారంభించారు.
వశిష్ఠ మహర్షి: రామా! పరమాత్మ ఎల్లప్పుడూ అత్యంత నిర్మలమైనవాడు, స్వయం ప్రకాశకుడు, పరిపూర్ణ ఆనంద స్వరూపుడు. ఆయనకు ఆది లేదు, అంతం లేదు. సర్వవ్యాప్తమై, ఎన్నడూ ఎలాంటి మార్పులూ చేర్పులూ చెందకుండా స్థిరంగా ఉండే పరమానంద స్వరూపమది.
వశిష్ఠ మహర్షి: అలాంటి ప్రశాంత పరమాత్మ చైతన్యంలో, నిశ్చల సముద్ర జలంలో మొదటి పెద్ద అల లేచిన చందంగా, ప్రథమ చిత్తయుతుడైన బ్రహ్మదేవుడు పుట్టాడు. ‘నేను ఈ సమష్టి సృష్టికి మూలస్వరూపాన్ని’ అనే భావనతో కూడిన చిత్తమే ఆయన శరీరమైంది. శాస్త్రాలు ఆయనను హిరణ్యగర్భుడని, ప్రథమ జీవుడని పేర్కొన్నాయి. ఆ సమష్టి నుంచే సమస్త జగత్తు విస్తరించింది.
వశిష్ఠ మహర్షి: నాయనా! ఆ పరమాత్మలో కలిగిన ఆ మొదటి స్పందనయే సృష్టి సంకల్పానికి బీజమైంది. ఆ బీజమే విరాట్ రూపంగా విస్తరిస్తూ, అనంత కోటి రూపాలకు మూలకారణంగా నిలిచింది.
రాముని సందేహం — పూర్ణత్వం నుంచి పరిమితి ఎలా?
వశిష్ఠుని వివరణ విన్న శ్రీరాముని కళ్లలో లోతైన జిజ్ఞాస తొణికిసలాడింది. ఒక పరమ సత్యం నుంచి దానికి పూర్తి విరుద్ధమైన స్థితి ఎలా సాధ్యమవుతుందన్న ఆలోచన ఆయనలో తీవ్రమైన మథనాన్ని రేకెత్తించింది.
పూర్ణమైన స్థితి నుంచి అసంపూర్ణమైన భావన రావడం ఎలా సాధ్యమో అర్థం కాక రాముని హృదయం సత్యశోధనలో మరింత లోతుగా మునిగిపోయింది.
సభలోని పండితులు సైతం రాముని ప్రశ్నలోని గాంభీర్యానికి నిశ్చేష్టులయ్యారు. రాముడు తన చేతులు జోడించి మహర్షి వైపు చూస్తూ వినయంగా తన హృదయగత సంశయాన్ని వెల్లడించాడు.
ఆ క్షణంలో సభలో సూది పడినా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం చోటుచేసుకుంది. శ్రీరాముని ముఖంలో సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆరాటం స్పష్టంగా ప్రతిఫలించింది.
శ్రీరాముడు: మహర్షీ! పరబ్రహ్మము ఎల్లలు లేనిది, రెండవది లేని అద్వితీయ తత్త్వము, స్వయంప్రకాశకము, అఖండము కదా! మరి ఈ జీవుడిని చూస్తే ఇతడు పరిమితుడు, అల్పశక్తి కలవాడు. నాకంటే వేరేది ఏదో ఉందనే ద్వైతభావంతో, నిరంతరం ఇతరులపై ఆధారపడుతూ భయపడుతున్నాడు.
శ్రీరాముడు: అలాంటి పరమ పవిత్ర బ్రహ్మం నుండి, దానికి పూర్తి భిన్నమైన బలహీన గుణాలు గల ఈ జీవసత్త ఎలా బయటకు వచ్చింది? లేక ఆ బ్రహ్మమే ఇలాంటి సంకుచిత పరిమితానుభవాన్ని ఎందుకు పొందుతోంది? ఈ జగత్తులన్నీ ఎక్కడి నుంచి ఉత్పన్నమవుతున్నాయి? ఈ రహస్యాన్ని నేను గ్రహించలేకపోతున్నాను, దయచేసి వివరించండి.
శ్రీరాముడు: నిత్యముక్తమైన పరమాత్మ స్వరూపం ఇంతటి అజ్ఞాన బంధంలో ఎలా చిక్కుకుంటుందో నా బుద్ధికి అంతుపట్టడం లేదు గురుదేవా!
మట్టి బొమ్మ దృష్టాంతం — ఆకారం వెనుక ఉన్న సత్యం
శ్రీరాముని ప్రశ్నలోని లోతును గమనించిన వశిష్ఠుల ముఖంలో ప్రసన్నమైన దరహాసం వెలిసింది. సంసార భ్రమకు అసలు కారణం లేదని, అదొక కేవల అజ్ఞాన భావన మాత్రమేనని తేటతెల్లం చేయడానికి ఆయన రోజువారీ దృష్టాంతాలను ఎంచుకున్నారు.
మహర్షి కారుణ్యంతో నిండిన చూపులతో రాముడి వైపు చూశారు. గంభీరమైన తత్వాన్ని అత్యంత సరళమైన ఉదాహరణలతో విడమరిచి చెప్పడం ఆయన శైలి.
మహర్షి దృక్కోణం సభలోని ప్రతి ఒక్కరికీ అద్వైత భావనను కళ్లముందు సాక్షాత్కరింపజేసింది. భ్రాంతి కేవలం చూసే దృష్టిలోనే ఉంది తప్ప, వస్తువులో మార్పు లేదన్న సత్యాన్ని ఆయన బోధించారు.
ఆ మాటలు వింటున్న సదస్యుల హృదయాల్లో పేరుకుపోయిన సందేహాల తెరలు ఒక్కొక్కటిగా వీడిపోసాగాయి.
వశిష్ఠ మహర్షి: రాఘవా! ఆ బ్రహ్మము నందు మిథ్య అయిన ద్వైతభావం ఎటువంటి బాహ్య కారణం లేకుండానే స్వతస్సిద్ధంగా కలుగుతోంది. సముద్ర జలంలో చిన్న పెద్ద తరంగాలు లేవడం చూశావు కదా? అలాగే ‘నేను సమష్టి జీవుడిని, నేను వ్యష్టి జీవుడిని’ అనే రూపకల్పనలు బ్రహ్మ చైతన్యంలో కలుగుతున్నాయి.
వశిష్ఠ మహర్షి: అయితే వాస్తవానికి బ్రహ్మము ఏనాడూ జీవుడిగా మారడం లేదు. మట్టితో ఒక బొమ్మను తయారు చేశామనుకో; ఆ బొమ్మ వల్ల మట్టి తన మట్టి స్వభావాన్ని కోల్పోతుందా? అసలు మట్టికి ఆకారం ఉందా? బొమ్మకు కనిపించే ఆకారం కూడా మట్టిలోంచే వచ్చింది కదా! అలాగే బ్రహ్మము సర్వదా నిర్మలమై ఉన్నప్పటికీ, అవిద్య వలన ‘జీవుడు’ అనే సంకుచితత్వాన్ని ఆపాదించుకుంటోంది. జీవుడంటే బ్రహ్మమే తప్ప మరొకటి కాదు.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఆత్మను యథాతథంగా దర్శించకపోవడం వల్ల కలిగే భ్రమ, విచారణ లేకపోవడమే ఈ పరిమితత్వానికి కారణం. ఈ భ్రాంతి వల్లనే విశాల చిదాకాశం అజ్ఞానులకు భయంకరమైన సంసారంగా తోస్తోంది; అదే చిదాకాశం జ్ఞానులకు శాంతమయమైన పరమానందంగా గోచరిస్తుంది. నీవు గానీ, నేను గానీ ఏ క్షణంలోనూ ఆ బ్రహ్మం నుండి వేరైన వారం కాము.
వశిష్ఠ మహర్షి: బొమ్మను విరిచి చూస్తే మట్టి తప్ప మరొకటి దక్కనట్లే, జీవభావనను విచారించి చూస్తే బ్రహ్మచైతన్యం తప్ప మరేదీ మిగలదు.
అద్దంలో ప్రతిబింబం — నిశ్చల నీటిలో గులకరాయి
బోధన మరింత లోతుల్లోకి సాగింది. చిదాకాశంలో ప్రతిఫలించే ప్రపంచాలు చైతన్యాన్ని ఏమాత్రం మార్చలేవని స్పష్టం చేయడానికి వశిష్ఠులు అద్దం, బంగారపు ఉపమానాలను ఉపదేశించారు.
అద్దం స్వచ్ఛంగా ఉన్నప్పుడు ఎదురుగా ఉన్న ప్రతి దృశ్యాన్నీ చూపుతుంది, కానీ ఏ దృశ్యపు రంగునూ తనలో నిలుపుకోదు.
శ్రోతలందరూ ఆ నిశ్శబ్ద వాతావరణంలో తత్వ రహస్యాలను శ్వాస పీల్చుకున్నంత సహజంగా గ్రహిస్తున్నారు. మహర్షి ప్రవచనం ఆలోచనల సుడులను ఛేదిస్తూ సాగింది.
రాముడు మహర్షి మాటలను ప్రతిధ్వనింపజేసుకుంటూ, మనసులోని భావనల మూలాలను శోధించడంలో లీనమయ్యాడు.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఓ రామా! అద్దంలో ఎన్ని వస్తువులు ప్రతిబింబించినా, లేదా ఏదీ ప్రతిబింబించకపోయినా ఆ దర్పణంలో ఏమైనా మార్పు వస్తుందా? రాదు కదా! చిదాకాశ పరబ్రహ్మము కూడా అంతే. గాలి వీచినప్పుడు ప్రశాంత సముద్రంలో అలలు చెలరేగుతాయి; గాలి తగ్గగానే నిశ్చలమవుతుంది. రెండు స్థితుల్లోనూ ఉన్నది కేవలం జలమే.
వశిష్ఠ మహర్షి: నిశ్చలమైన నీటిలో గులకరాయి పడినప్పుడు అలజడి కలిగినట్లుగా, చిత్తంలో చంచలత్వం రేగినప్పుడు మనోవృత్తులతో కూడిన జీవసత్త ఏర్పడుతోంది. నీరు కనిపించకుండా తరంగం మాత్రమే కనిపించినట్లు, బంగారం కనిపించకుండా ఆభరణం మాత్రమే కనిపించినట్లు… బ్రహ్మవస్తువు మరుగునపడి పరిచ్ఛిన్నమైన ‘అహంభావం’ స్ఫురిస్తోంది. ఆ స్ఫురణనే మనం జీవుడు అంటున్నాం.
వశిష్ఠ మహర్షి: బంగారంతో హారం చేసినా, కంకణం చేసినా బంగారం బంగారమే. అలాగే బ్రహ్మము అనేక జీవ దేహాలుగా కనిపించినా తన అద్వితీయ చైతన్య స్థితిని ఎన్నడూ వీడదు.
📖 మరింత చదవండి: మాయా ప్రపంచం – మనం ఉన్నది నిజమా కలా?
ఆకాశపు నీలిరంగు — నిప్పులో వేడి చందం
జీవభావం ఎంత కాలం ఉంటుంది, దాని అసలు రూపం ఎలాంటిదనే విషయాన్ని వివరిస్తూ మహర్షి ఆకాశం వైపు చేయి చూపించారు. కంటికి కనిపించే ప్రతి దృశ్యమూ నిజం కాదనే అనుభవాన్ని ఆయన రాముడికి గుర్తుచేశారు.
బాహ్య ప్రపంచంలో మనం నిజమని నమ్మే ఎన్నో దృశ్యాలు కేవలం చూపులోని భ్రమలేనని మహర్షి దృఢంగా వివరించారు.
అహంకార భావన దృఢమైన వాసనల బలం వల్ల ఎలా రూపుదిద్దుకుంటుందో, ప్రకృతి సహజ గుణాలు చైతన్యంలో ఎలా కలిసి ఉన్నాయో సభకు స్పష్టమైంది.
మహర్షి మాటల్లోని సత్యం సభలోని ప్రతి ఒక్కరి దృష్టిని భ్రాంతి నుంచి వాస్తవం వైపు మళ్లించింది.
వశిష్ఠ మహర్షి: నిప్పులో వేడి, మంచులో చల్లదనం సహజంగా ఉన్నట్లే… బ్రహ్మము నందు చంచల స్వరూపమైన జీవభావన కూడా ముక్తి లభించేంత వరకు కొనసాగుతుంది. దృఢమైన వాసనా బలం చేతనే ఈ అహంభావ రూపం స్థిరపడుతోంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఓ రామచంద్రా! అటు ఆకాశం వైపు చూడు. అక్కడ నీకు నీలిరంగు కనిపిస్తోంది కదా! అసలు ఆకాశానికి ఆ రంగు ఎక్కడుంది? లేదు కదా! అయినా సరే అది అందరికీ కనిపిస్తోంది. జీవునిలోని అహంభావం కూడా సరిగ్గా అలాంటిదే. ఆత్మదర్శనం కాకపోవడం వల్ల చిత్ చైతన్యం తనను తాను సంకుచితం చేసుకుని, దేశ-కాల-దేహాల బంధాల్లో చిక్కుకున్నట్లు భ్రమిస్తోంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఆకాశానికి రంగు లేదనే జ్ఞానం కలిగిన తర్వాత కూడా కంటికి నీలిరంగు కనిపించవచ్చు, కానీ అది నిజం కాదని మనకు తెలుస్తుంది. అలాగే జ్ఞాని కూడా జీవభావాన్ని కేవలం మిథ్యగా మాత్రమే చూస్తాడు.
పంచతన్మాత్రల వికాసం — నీరు గడ్డకట్టిన చందం
వశిష్ఠుల వారు సృష్టి క్రమాన్ని, పంచభూతాల పుట్టుకను వివరిస్తూ సూక్ష్మ చైతన్యం స్థూల పదార్థంగా ఎలా ఘనీభవిస్తుందో వర్ణించారు. సంకల్ప శక్తే సమస్త ప్రపంచానికి పునాది అని నిరూపించారు.
సంకల్పం అనేది చైతన్యంలో ఉదయించే అతి సూక్ష్మమైన స్ఫురణ మాత్రమేనని, అదే క్రమంగా ఘన రూపాన్ని ధరిస్తుందని మహర్షి వివరించారు.
శుద్ధ చైతన్యం సంకల్ప వశాన ఆకాశంలో ఒక ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రంలా, దివ్య తేజఃకణంగా మారే దృశ్యాన్ని మహర్షి మాటల్లో సభ సాక్షాత్కరించుకుంది.
ఆ తేజస్సు ఎలా లోకాలుగా, దేహాలుగా విస్తరిస్తుందో వింటున్న కొద్దీ సభలో విస్మయం పెల్లుబికింది.
వశిష్ఠ మహర్షి: చిత్తమే తన సంకల్ప బలం చేత పంచభూతాలను, వాటి స్వభావాలైన శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధాలనే పంచతన్మాత్రలను కల్పిస్తోంది. చూశావా రామా! ఈ విధంగా చైతన్యాత్మకమైన స్థితి జడమైన తన్మాత్రలుగా మారుతోంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: పంచతన్మాత్రల భావన పొందిన శుద్ధ చిత్తము ఆకాశంలో నక్షత్రంలా తేజఃకణంగా మారుతోంది. విత్తనం అంకురించి చెట్టుగా విస్తరించినట్లు, నీరు గడ్డకట్టి మంచు గడ్డగా మారినట్లు… ఆ తేజఃకణం అండత్వమును, దివ్య దేహాన్ని పొందుతోంది. అనంతరం తన సంకల్ప మహిమతో స్థావర, జంగమ, ఖేచర రూపాలైన సమస్త లోకాల్లో సంచరిస్తోంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ద్రవ రూపంలో ఉన్న నీరు గడ్డకట్టి రాయిలా మారినప్పటికీ అది నీరే కదా! అలాగే సూక్ష్మ చిత్తమే స్థూల ప్రపంచంగా ఘనీభవించి కనిపిస్తోంది.
మీ కోసం సిఫార్సు
బ్రహ్మము, మనస్సు, జీవుని అంతర్లీన రహస్యాలను మూల గ్రంథ సంభాషణల ద్వారా లోతుగా అధ్యయనం చేయడానికి ఈ గ్రంథమాల ఎంతో దోహదపడుతుంది.
నిత్య జీవితంలో అద్వైత విచారణను నిలుపుకోవాలనుకునే సాధకులకు ఈ 4 భాగాల సంపుటం ఒక అమూల్యమైన మార్గదర్శి.
Vasishtha Rama Samvadam (Set of 4 Volumes in Telugu) →
అమెజాన్ అసోసియేట్గా, Ramthamedia.in అర్హత కలిగిన కొనుగోళ్ల నుండి కమిషన్ పొందుతుంది.
తరంగం సృష్టించిన నురుగు — విరాట్ సంకల్పం
సమష్టి సృష్టికర్త అయిన హిరణ్యగర్భుడు కూడా బ్రహ్మస్వరూపుడేనని, ఆయన జగత్తును నిర్మిస్తున్నప్పటికీ తన మూల చైతన్యాన్ని కోల్పోలేదని మహర్షి చాటారు.
హిరణ్యగర్భుని సంకల్పం నుంచే అనంతకోటి జీవుల కర్మవాసనలు విస్తరించాయనే సత్యాన్ని మహర్షి విడమరిచారు.
సముద్రపు నీటిలో పుట్టే నురుగు దృష్టాంతం ద్వారా కర్మల భ్రాంతిని, వాటి అంతర్లీన సత్యాన్ని అత్యంత సులభంగా విడమరిచి చెప్పారు.
కర్మలన్నీ కేవలం పైపై అలజడులు మాత్రమేనని, ఆత్మ స్వభావం ఎప్పుడూ నిష్క్రియంగానే ఉంటుందని సభ గ్రహించింది.
వశిష్ఠ మహర్షి: సృష్టికి పూర్వం పంచతన్మాత్ర సంకల్పం నుంచి ఉదయించిన జీవదేహమే బ్రహ్మదేవుని పదవిని పొందుతోంది. ఆయన సమష్టి జీవభావంతో ఈ జగత్తును నిర్మిస్తున్నాడు. తాను సంకల్పించిన సృష్టిని చూసి ‘ఆహా! ఇది ఎక్కడినుంచో వచ్చింది కదా’ అని ఆశ్చర్యపడుతున్నాడు. అయినప్పటికీ ఆయన చిత్స్వరూపుడే కనుక మూల బ్రహ్మభావనను ఏనాడూ విడిచిపెట్టడం లేదు.
వశిష్ఠ మహర్షి: నీరు తన స్వభావాన్ని వదలకుండానే తరంగాలను ఎలా ప్రకటిస్తుందో, చిత్తు నుంచి చిత్తము అలాగే ఉదయిస్తోంది. తరంగాలను చేతితో తాకి విచారించి చూస్తే అది కేవలం నీరే అని తెలుస్తుంది కదా! జగత్కారణమైన కర్మలు కూడా నీటిలోని నురుగు లాంటి భ్రాంతి రూపాలే. చిత్ చైతన్యం ఏనాడూ కర్మల చేత గానీ, జన్మల చేత గానీ బంధించబడదు.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఒక విత్తనం నుంచి అంకురం, కొమ్మలు, ఆకులు, పూలు, కాయలు క్రమంగా ఎలా విస్తరిస్తాయో… హిరణ్యగర్భుని సంకల్పం నుంచి సమస్త జీవుల పూర్వకర్మల వాసనలు శాఖోపశాఖలుగా పుట్టుకొస్తున్నాయి. వృక్షం నుంచి పూలు రాలినట్లు జీవులు పుడుతూ గిట్టుతూ సంసార చక్రంలో తిరుగుతున్నారు.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఈ సృష్టి అంతా ఒకే ఒక మూల చైతన్యపు అనంత విలాసం తప్ప మరొకటి కాదు రామా!
చీకటిలో బాలుని భయం — మనస్సు అల్లిన సంసారం
మనస్సు ప్రాధాన్యతను వివరిస్తూ మహర్షి ఆరవ అధ్యాయపు తాత్విక గుండెకాయను స్పృశించారు. జగత్తు అనేది కేవలం మనస్సు యొక్క సంకల్ప వికల్పాల సమూహమేనని స్పష్టం చేశారు.
మనస్సు పనిచేస్తున్నంత కాలమే ప్రపంచం, సుఖదుఃఖాలు, బంధనాలు ఉనికిలో ఉంటాయని మహర్షి బోధించారు.
చీకటిలో ఒంటరిగా ఉన్న బాలుడు లేని దయ్యాన్ని చూసి భయపడే మానసిక స్థితిని వివరిస్తూ, సంసార భయమంతా కేవలం స్వయంకల్పితమేనని వివరించారు.
ఈ ఉపమానం వింటున్న శ్రీరాముని ముఖంలో లోతైన గ్రహింపు, కళ్లలో ప్రశాంతమైన వెలుగు ప్రస్ఫుటమయ్యాయి.
వశిష్ఠ మహర్షి: పరబ్రహ్మము నుండి మొట్టమొదట ఉదయించినది మనస్సే. ఈ దృశ్య ప్రపంచమంతా మనోమయమే. మనస్సు ఎటు తిరిగితే అటు జగత్తు విస్తరిస్తుంది. ప్రపంచంలో ఉన్న సర్వ భేదాలూ మనస్సు కల్పించినవే. మనస్సు లయమైతే జగత్తు శూన్యమై కేవల బ్రహ్మమే మిగులుతుంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఈ జగత్తు ఒక విధంగా సత్యము, మరొక విధంగా అసత్యము. జ్ఞానుల దృష్టిలో ఇది పరమార్థ సత్యమైన బ్రహ్మము; అజ్ఞానుల దృష్టిలో ఇది నామరూపాలతో కూడిన మిథ్య. చీకటిలో నడిచే బాటసారి దారి పక్కన ఉన్న చెట్టు మొద్దును చూసి దొంగనో, రాక్షసుడినో అనుకుని భయపడటం చూశావు కదా! అలాగే అజ్ఞానంలో ఉన్న బాలుడు చీకటిలో అసలు లేని భూతాన్ని ఊహించుకుని గజగజ వణికిపోతాడు.
వశిష్ఠ మహర్షి: సరిగ్గా ఆ బాలుని భయం లాగే, ఆత్మజ్ఞానం లేని మనస్సు ఈ సంసారాన్ని సృష్టించుకుని భయపడుతోంది. ఆత్మ విచారణతో సత్యం తెలిసిన మరుక్షణమే ఆ భయమంతా పటాపంచలై పోతుంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: దీపం తెచ్చి చూస్తే అక్కడ భూతం లేదని, కేవలం చీకటి మాత్రమే ఉందని తెలిసినట్లే, జ్ఞానోదయమైనప్పుడు సంసార భయమంతా కేవలం కల్పన అని తేలిపోతుంది.
గదిలో వెలుగుతున్న దీపం — సాక్షిగా వెలిగే ఆత్మ
బోధన పరాకాష్టకు చేరుకుంది. దేహేంద్రియాలు, జన్మపరంపరలు, సుఖదుఃఖాలు ఆత్మను ఏవిధంగానూ అంటవని నిరూపించడానికి వశిష్ఠులు దీపపు దృష్టాంతాన్ని అందించారు.
సకల సృష్టికి, జీవుని సమస్త వ్యవహారాలకు అంతర్లీనంగా వెలిగే ఆత్మ కేవలం నిష్క్రియ సాక్షి మాత్రమేనన్న పరమ రహస్యాన్ని మహర్షి విప్పి చెప్పారు.
మహర్షి చివరి పలుకులు సభలో సంపూర్ణ శాంతిని, అద్వైతానుభవాన్ని నింపాయి. రామచంద్రుని ముఖంలో అమితమైన ప్రశాంతత గోచరించింది.
సభలోని విద్వాంసులు, మునులు అందరూ ఆ పరమ సత్యపు అనుభూతిలో నిశ్చలంగా మునిగిపోయారు.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఒక గదిలో దీపం వెలుగుతోంది అనుకుందాం. ఆ దీపపు వెలుగులో ఒక బాలుడు కూర్చుని పుస్తకం చదువుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడు చెప్పు రామా! ఆ చదువుతున్న విషయంతో గానీ, బాలునితో గానీ దీపానికి ఏమైనా సంబంధం ఉందా? ఆ దీపం ఎవరినీ చదవమని బలవంతం చేయదు, చదవొద్దని ఆపదు. అది కేవలం ప్రకాశిస్తూ నిష్క్రియగా సాక్షిగా మాత్రమే ఉంటుంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఆత్మ కూడా సరిగ్గా ఆ దీపం లాంటిదే. అది నిష్క్రియమైనది, సర్వసాక్షి, నిత్యము, సర్వగతము. అది ఎన్నడూ తన స్వచ్ఛతను కోల్పోదు. దేహాలు పుడుతున్నాయి, గిడుతున్నాయి; సుఖదుఃఖాలు వస్తున్నాయి, పోతున్నాయి. కానీ సాక్షియైన ఆత్మకు జనన మరణాలు లేవు. కర్తృత్వం లేని చిత్తమే కర్మలను కల్పిస్తోంది.
వశిష్ఠ మహర్షి: ఈ జీవుని రూపం శుద్ధచైతన్య దృష్టిలో అత్యంత శుద్ధమైన బ్రహ్మమే. కేవలం వ్యవహారంలో మాత్రమే మనస్సు ద్వారా ‘జీవుడు’ అనే పేర్లతో పిలువబడుతోంది. విచారణ ద్వారా ఈ సత్యాన్ని గ్రహించి నిశ్చింతగా ఉండు!
వశిష్ఠ మహర్షి: దేహం చేసే పనులన్నీ దీపపు వెలుగులో జరిగే వ్యవహారాల వంటివే. ఆత్మ ఏ కర్మలకూ కర్త కాదు, భోక్త కాదు. ఈ సాక్షి భావనను నిరంతరం ఆశ్రయించి ఉండు రామా!
పంచభూతములు మరియు పంచతన్మాత్రల ఆవిర్భావ క్రమం
| పంచభూత తత్త్వము | ఉద్భవించిన సూక్ష్మ తన్మాత్ర | విషయ అనుభవం |
|---|---|---|
| ఆకాశ తత్త్వము | శబ్ద తన్మాత్ర | వినే శక్తి / శబ్దానుభవం |
| వాయు తత్త్వము | స్పర్శ తన్మాత్ర | తాకే శక్తి / స్పర్శానుభవం |
| తేజో తత్త్వము | రూప తన్మాత్ర | చూసే శక్తి / నేత్రానుభవం |
| జల తత్త్వము | రస తన్మాత్ర | రుచి చూసే శక్తి / రసానుభవం |
| భూ తత్త్వము | గంధ తన్మాత్ర | వాసన చూసే శక్తి / ఘ్రాణానుభవం |
ఆధ్యాత్మిక అంతరార్థం
ఈ అధ్యాయంలో వశిష్ఠ మహర్షి జీవుని ఉనికికి, బ్రహ్మ తత్వానికి మధ్య ఉన్న అభేద సంబంధాన్ని స్పష్టం చేశారు. సముద్రంలో అలలు, బంగారంలో ఆభరణాలు, మట్టిలో బొమ్మలు ఎలాగైతే మూల పదార్థం కంటే భిన్నమైనవి కావో, అలాగే బ్రహ్మంలో తోచే జీవుడు కూడా పరమాత్మ కంటే వేరు కాదు. మనస్సు కల్పించే అహంభావ వాసనలే జీవుడిని పరిమితుడిగా భావింపజేస్తున్నాయి.
మనం నిత్యం అనుభవించే భయాలు, ఆందోళనలు, అభద్రతా భావాలన్నీ చీకట్లో బాలుడు ఊహించుకున్న దయ్యం లాంటివేనని ఈ బోధన స్పష్టం చేస్తోంది. వాస్తవానికి అక్కడ లేని బంధాన్ని ఉన్నట్లుగా భ్రమించి భయపడటమే అవిద్య. ఆత్మ విచారణ అనే జ్ఞాన దీపాన్ని వెలిగించినప్పుడు ఆ భయాలన్నీ తక్షణమే మాయమవుతాయి.
గదిలో వెలిగే దీపం కింద మంచి పని జరిగినా చెడు పని జరిగినా దీపం ఎలాగైతే నిర్లిప్తంగా సాక్షిగా ఉంటుందో, మన శరీరంలో జరిగే సమస్త కర్మలకు అంతరాత్మ కేవలం సాక్షి మాత్రమే. కర్మలు, బంధాలు, సుఖదుఃఖాలు అన్నీ మనోకల్పితాలు. ఆత్మ విచారణ ద్వారా మనస్సును లయం చేసినప్పుడు జీవుడు తన అసలైన బ్రహ్మస్వరూపాన్ని తెలుసుకుని ముక్తుడవుతాడు.
రోజూ ఎదురయ్యే లాభనష్టాలు, భావోద్వేగాల మధ్య చిక్కుకున్నప్పుడు… గదిలో వెలిగే దీపంలా మీలోని సాక్షి చైతన్యాన్ని గమనించండి. ఆలోచనలు మనస్సువే కానీ మీ ఆత్మస్వరూపానివి కావని గుర్తుంచుకోవడం ద్వారా తక్షణ అంతఃశాంతిని పొందవచ్చు.
ఈ అధ్యాయం సారాంశం
పరబ్రహ్మం నుంచి సమష్టి సంకల్పంతో హిరణ్యగర్భుడు, తద్వారా పంచతన్మాత్రలు, జగత్తు ఎలా ఉద్భవించాయో ఈ అధ్యాయంలో వశిష్ఠులు వివరించారు. మట్టిబొమ్మ, సముద్రపు అలలు, ఆకాశపు నీలిరంగు, దీపపు సాక్షి వంటి అద్భుత దృష్టాంతాలతో జీవుడు బ్రహ్మభిన్నుడు కాదని, అజ్ఞాన మనోభావన వల్లే సంసార బంధం తోస్తోందని నిరూపించారు.
గ్రంథ గమనికలు
- ప్రధాన సందేశం: జీవుడు బ్రహ్మం కంటే వేరు కాదు; అవిద్య మరియు మనో సంకల్పాల వల్లే జీవభావన ఏర్పడింది.
- తాత్విక బోధ: చిదాకాశంలో జగత్తు ప్రతిబింబం వంటిది. ఆత్మ నిష్క్రియమైన సాక్షి చైతన్యం మాత్రమే.
- తర్వాతి అధ్యాయంతో సంబంధం: మనస్సు లయమైతే సంసార భ్రమ ఎలా తొలగిపోతుందో, విచారణ ద్వారా చిత్తశుద్ధిని ఎలా సాధించవచ్చో తర్వాతి అధ్యాయంలో మహర్షి వివరిస్తారు.
మట్టి బొమ్మ ఆకారం కోల్పోయినా మట్టి స్వభావం మారనట్లే, జీవభావనలోనూ బ్రహ్మమే నిండి ఉంది.
చీకట్లో బాలుడు దయ్యాన్ని చూసి భయపడినట్లే, అజ్ఞాన మనస్సు సంసార భయాన్ని సృష్టించుకుంటోంది.
గదిలోని దీపం లాగా ఆత్మ సర్వ కర్మలకూ అంటీముట్టని పరమ సాక్షి.
తరచుగా అడిగే ప్రశ్నలు
బ్రహ్మం నుంచి జీవుడు ఎలా ఉద్భవించాడు?
సముద్రంలో గాలి వల్ల కెరటం పుట్టినట్లు, పరబ్రహ్మ చైతన్యంలో చిత్త చంచలత్వం వల్ల జీవభావన ఆవిర్భవించింది. వాస్తవానికి బ్రహ్మమే అవిద్య వల్ల జీవుడిగా తోస్తోంది తప్ప నిజంగా వేరుపడలేదు. మూల పదార్థమైన బ్రహ్మము ఏనాడూ మార్పు చెందకుండానే, మనస్సు కల్పించిన భ్రాంతి వల్ల పరిమిత జీవునిగా వ్యవహారంలో గోచరిస్తుంది.
జీవుడికి పరిమితత్వం ఎందుకు కలుగుతుంది?
ఆత్మదర్శనం లేకపోవడం, దృఢమైన వాసనల బలం వల్ల ఏర్పడిన అహంభావమే జీవుడికి పరిమితత్వాన్ని కలిగిస్తుంది. ఆకాశానికి సహజంగా ఏ రంగు లేకపోయినా నీలిరంగు ఆపాదించినట్లుగానే, జీవుడు తనను తాను దేశ, కాల, దేహాల బంధాల్లో చిక్కుకున్నట్లు భ్రమిస్తాడు. విచారణ లోపమే ఈ పరిమితికి అసలైన కారణం.
మట్టి బొమ్మ దృష్టాంతం ద్వారా వశిష్ఠుడు ఏం చెప్పారు?
మట్టితో బొమ్మ చేసినప్పుడు మట్టి తన స్వభావాన్ని కోల్పోనట్లే, బ్రహ్మం జీవుడిగా కనిపించినప్పటికీ తన నిత్య శుద్ధ స్వభావాన్ని ఎప్పటికీ కోల్పోదని వశిష్ఠ మహర్షి వివరించారు. బొమ్మ అనే ఆకారం కేవలం పైపై భ్రమ మాత్రమే; అసలైన సత్యం మట్టి మాత్రమేనని, అలాగే జీవుని రూపంలో ఉన్నది సాక్షాత్తూ బ్రహ్మమేనని ఈ దృష్టాంతం తేటతెల్లం చేస్తుంది.
ఆత్మను దీపంతో ఎందుకు పోల్చారు?
గదిలో వెలిగే దీపం బాలుని చదువుతో సంబంధం లేకుండా కేవలం వెలుగునిస్తూ సాక్షిగా ఉన్నట్లే, ఆత్మ కూడా దేహంలో జరిగే ఏ కర్మలకూ కర్త కాకుండా కేవలం నిర్లిప్త సాక్షిగా ఉంటుంది. దీపం ఎవరినీ పనులు చేయమని ఆజ్ఞాపించదు, వారించదు; ఆత్మ కూడా సకల మనోవ్యాపారాలకు కేవలం ప్రకాశక సాక్షిగా నిలుస్తుంది.
పంచతన్మాత్రలు ఎలా ఏర్పడ్డాయి?
శుద్ధ చిత్తం సంకల్ప బలం చేత పంచభూతాలను భావించినప్పుడు శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధాలనే పంచతన్మాత్రలు నీరు గడ్డకట్టి మంచుగా మారినట్లు ఘనీభవించి ఏర్పడ్డాయి. ఆకాశంలో నక్షత్రంలా వెలిగిన తేజఃకణం తన సంకల్ప మహిమతో లోకాలుగా, దేహాలుగా విస్తరించి స్థూల జగత్తును సృష్టించిందని వశిష్ఠులు పేర్కొన్నారు.
సంసార భయానికి అసలు కారణం ఏమిటి?
చీకట్లో బాలుడు అసలు లేని దయ్యాన్ని ఊహించుకుని భయపడినట్లే, ఆత్మజ్ఞానం లేని మనస్సు తన స్వయంకల్పిత భ్రమల వల్ల సంసార దుఃఖాన్ని సృష్టించుకుంటోంది. మనస్సు కల్పించే వాసనలు, ఆలోచనలే భయానికి కారణం. ఆత్మ విచారణ ద్వారా సత్యాన్ని తెలుసుకున్న క్షణంలో ఆ భయాలన్నీ దయ్యం భ్రమ వీడినట్లు పటాపంచలవుతాయి.
ముగింపు
జీవుడు, జగత్తు, మనస్సు అన్నీ పరబ్రహ్మ చైతన్య తరంగాలేనని తెలుసుకున్నప్పుడు సమస్త శోకాలు అదృశ్యమవుతాయి. అలజడి సద్దుమణిగిన నీటిలా రాముని హృదయం ప్రశాంతమైంది. మరి ఆ మనస్సును సమూలంగా లయం చేసి నిరతిశయానంద స్థితిని పొందడం ఎలా? ఆ విచారణా మార్గాన్ని వశిష్ఠ మహర్షి తర్వాతి ఎపిసోడ్లో ఎలా ఆవిష్కరిస్తారో దర్శిద్దాం.
